Roman Labiak: "KWYRLOK"

„Paskuda”

„Paskuda”

W srogi chałupie, zowitka miyszkała
Co synka żyrnego, na kuście miała
A z tego synka, bōł ancymōnek
Wyrobioł tyn zgobnik, bez cołki dziōnek

Na dole we chałpie, starziki miyszkali
Skiż, tego gizga, ciyngym rzykali
Na mszo w kościele dali już niyros
Coby, tyn h
ōncwot na ludzi wyros

Kejsik, sie starzyk pociōngoł z gwinta
A tu ze wiyrchu, leje sie tinta
A co ta tinta, cerwōno bōła
Chnet „indjanera” z niego zrobiōła

Łotfarła starka, z kapustōm faska
A tam sie toplo, jeji zopaska
Krauzy z kōmpotym, połotwiyrane
Wszystko, co lepsze, powyżyrane

Chcioł kotu zrobić, na puklu wela
Poloł go wod
ōm i wcis w mikrowela
Już niyroz nasroł, do malty w kalfasie
A pranie ze szn
ōra, bōło w marasie

Wykrodoł jojka i gōnioł kury
Wybijoł szyby i robiōł dziury
I już niy jedyn ze szlojdra dostoł
A bez kopniyńcio, pies sie niy łostoł

Somsiady już downo fest sie gorszyli
Zebrali sie razym i tak ustalyli
Kożdy go bydzie jodłym czynstowoł
A kiej nazgobi
ōł - „rycyny” dodowoł

Tu zjod torciki, tam ślōnskie szałoty
Nim wloz na haziel, to nasroł w galoty
Chnet cołko wioska uciecha miała
I łosranego, go dziynnie widziała

I jak niy ustoł z tym wyrobianiym
Musi zowitka, użyrać sie z praniym.

Autor: Roman Labiak