Roman Labiak: "KWYRLOK"

Ło ludziach


 
 
 

Downi, to sie ludzie tak niy wadziyli, niy chwolyli i niy udowali jak to terozki robiōm. Kożdy, mioł prawie to samo. Pomiyszkiwali ze familiom we familoku, a niykiej kajś w cimrze ze kuchniōm abo we ańcli. Haźlik, to mieli abo we siyni, abo na placu. Chop, robiōł a baba bōła przi dzieckach, no, to i miała kupa casu na klachanie i  tyranie po sklepach. Bajtle, lotali ufifrane, bo przeca muter niy mogła jich co kwilka myć i przeblykać. Jak chop z roboty do dōm prziloz , to mioł łobiod na stołe i sie jadło co baba upichciōła, a niy jak terozki, co jedzōm kajś na mieście, a w dōma, to jesce sznupōm kryncōm, bo jim niy smakuje. No, nale to bōło downi.

 

  
Udowanie!
 

Pado Yma do Bercika
 Kedy rano wstali z pryka:
 
 „Teroz kedy zima idzie
 Nowe łachy kupić przidzie
 Przeca ludzie my miastowe
 To kupiymy, mantle nowe
 
 Ty dostaniesz hut pliszowy
 Kalabryjzer - jo chca nowy
 I galoty i szczewiki
 I glazyjki i szaliki
 
Kiej sie fajnie łoblecymy
 Asić, fukać – sie bydymy“ 
 Bercik sucho i go biere
  Chyba Yma zaroz spiere!
 
 Jako spłacić nowe szmaty
Spłaco auto - już na raty
  Bercik, nosi staro jupa
 Kero, niy przikrywo dupa
 
Yma, jakla wyciorano
 Mo tyż mycka sztrikowano
  W starych łachach durś tyrajōm
 Nowe auto - za to majōm
 
Chocioż, te w garażu stoji
 Bo sie jechać, kożdy boji
 Coby mu sie nic niy stało
 By sie auto, niy zdropało.
 
Autor : Roman Labiak