Roman Labiak: "KWYRLOK"

I to tysz pszonie!

 

I to tysz przōnie!
 
Ana i Zefek, krōtko posjyrowali
Beztōż tak richtig, to sie niy znali
Ana, romantycznōm bōła osobōm
Zefek, to leber i zajmowōł sie sobōm
 
Ana, „Rōmany” ciyngym czytała
Na miłosne wyznanie, terozki czekała
 
"Zefku, kiej przōnie ty mosz w gowie
To mi to powiydz, we fajnym słowie"
 
Zefek pomyśloł, podropoł sie w gowa
I sam czytejcie te jego słowa:
 
„Kochōm Cie - jak w zima ciepłe zoki
Kiej na dworze piździ, tyś moje spodnioki
Kochōm Cie, jak ślōnsko rolada
Jak na swaczyna, puding i szekulada
 
Przaja Ci, jak tustymu ze szpyrkōma
Krupnioki, żymloki co robi mi ōma
Ciyrpia Cie, ale niy pytej czymu
Bo ciyrpia tyż oplerki i zymft ku tymu”
 
Kiej Ana to usłyszała
To mu tak pedziała:
 
„Ty pierōński flampuchu
Myślisz yno, ło twojim brzuchu
Niy ciyrpia sfilcowane zoki
I twoje stargane spodnioki.
 
Łod stoła wstała, w paplok mu dała
I poszła szukać tego, ło kerym czytała.
 
Autor: Roman Labiak