Roman Labiak: "KWYRLOK"

Łodpust przi Jōzefce!

 

Łodpust przi Jōzefce!

Ludzie z kościoła, wartko wyleźli
I sie po sztandach, zaroz rozleźli
Jedyn drugimu, radzi kupowoł
I kożdy bajtel, cosik dostowoł.
Potym:
 
Keroś pozōr, zaś niy dała
I sie bluzka ufifrała
Bajtel pysk mioł umazany
Cukerwatom, posklejany
 
Jego starszo siostra Franka
Mo zaś taśka, łod kochanka
Łōna jymu binder dała
Na guminie, bo tak chciała
 
Bōły tyż tam inksze cuda
Z piernikami feferbuda
I hanyżki i bōmbōny
I piszczołki i makrōny
 
A kajś z boku małe śpiki
Szykowali - rebuliki
Wystraszōły sie matrōny
Kiej strzylały placpatrōny
 
Kożdy dostoł, to co chcioł
Potym zaś na rōmel gnoł
Karasole i szisbuda
Prziciōngało kupa luda
 
Tam niy jedna szwarno frela
Znodła wartko, kawalera
Na kecioku sie karnyli
I ze sobōm, już „łaziyli”
 
Zubrowanie, rōmplowanie
Za szisbudōm popijanie
Głośno grała tam muzyka
Niyroz bōła - bijatyka.
 
Jo za bajtla, tyż tam bywoł
Ale tymu, sie niy dziwoł
Przeca „Łodpust” ludzie mieli
To robiyli, to co chcieli.
 
Autor: Roman Labiak